Δευτέρα, 30 Απριλίου 2012

N.Σεβαστάκης: Το πιο δύσκολο στοίχημα

Το αποτέλεσμα του πρώτου γύρου των προεδρικών εκλογών στη Γαλλία προκάλεσε μικρό ή μεγαλύτερο σοκ σε πολλούς από όσους είχαν «μπει στο κλίμα» της προεκλογικής περιόδου. Εννοώ φυσικά στη θερμή ατμόσφαιρα της εκστρατείας του Μελανσόν, της οποίας ένα από τα στοιχήματα ήταν η ανάσχεση της λαϊκής και εργατικής «διείσδυσης» του λεπενισμού, η ηθική και πολιτική απογύμνωση της ακροδεξιάς δημαγωγίας. Για πολλές εβδομάδες έτυχε να δω βίντεο και να διαβάσω κάθε λογής κείμενα, φιλικά και κριτικά, εγκωμιαστικά ή δηλητηριώδη, για την εκστρατεία του Μετώπου της Αριστεράς και για τον Ζαν-Λυκ Μελανσόν. Τώρα, λίγες μέρες μετά το αποτέλεσμα, η εντύπωσή μου δεν αλλάζει με το 11% και κάτι αντί του 15% ή του 16% που αποτελούσε μια θεμιτή προσδοκία.

Συνοψίζω τι αντιλήφθηκα από αυτή την συγκεκριμένη κινητοποίηση. Η παρουσία Μελανσόν και Μετώπου της Αριστεράς υπήρξε από πολλές απόψεις υποδειγματική. Συνδύασε το πάθος και την έλλογη πρόκληση, τον λυρισμό μαζί με μια δραστική αφομοίωση των ιστορικών συμβολισμών της γαλλικής ριζοσπαστικής παράδοσης. Ενσωμάτωσε διανοούμενα και λαϊκά στοιχεία συνομιλώντας με διαφορετικές πηγές του ρεπουμπλικανισμού και του σοσιαλισμού. Ξεδίπλωσε, πάνω από όλα, μια εμψυχωτική ρητορική και ένα αναμφισβήτητο πολιτικό χάρισμα. Οι τραχιές και επιθετικές όψεις της ρητορικής του Μελανσόν εναλλάσσονταν με είδος πρακτικής πολιτικής παιδαγωγικής.

Αυτό άλλωστε το τελευταίο στοιχείο, όπως και οι αναφορές στην ιακωβίνικη κληρονομιά της Μεγάλης Επανάστασης, αντιμετώπισαν και τον έντονο σκεπτικισμό κάποιων διανοουμένων με ελευθεριακές ευαισθησίες. Ο Μισέλ Ονφρέ αλλά και ο γνωστός μας Ζακ Ρανσιέρ θεώρησαν το όλο εγχείρημα ως ενσωμάτωση στο ολιγαρχικό και αρχηγικό μοντέλο της προεδρικής εκλογής. Και ο Κον Μπεντίτ είδε απλώς νοσταλγία για τη δεκαετία του ʼ70, υπονοώντας ένα είδος αριστερού ρετρό.

Πέρα όμως από τέτοιες ιδιαίτερες δυσφορίες, είναι γεγονός ότι σε αυτή την καμπάνια επιτεύχθηκε η συγχώνευση των πολλαπλών πηγών της γαλλικής ριζοσπαστικής Αριστεράς. Συναντήθηκαν ο αντικαπιταλισμός με τη «συντακτική» δημοκρατική επαγγελία, η πίστη στην πολιτική βούληση και η τολμηρή κριτική στον κλασικό αριστερό «παραγωγισμό», στην παραδοσιακή ιδεολογία της αναπτυξιακής μεγέθυνσης (croissance).

Και το ερώτημα έρχεται αμείλικτο: Αν το πράγμα είχε έτσι, γιατί η δυναμική του Αριστερού Μετώπου υπερκεράστηκε από τη Μαρίν Λεπέν και τον δικό της λαό; Αν υπήρχαν, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, θεμιτές προσδοκίες και βάσιμες ελπίδες, γιατί ένα τέτοιο «μισό» αποτέλεσμα; Και λέω μισό αποτέλεσμα, γιατί σε καμιά περίπτωση δεν υπήρξε αποτυχία αλλά ένα ματαιωμένο στοίχημα..

Νομίζω ότι αρκετές από τις συνηθισμένες απαντήσεις στην παραπάνω απορία παραμένουν στην επιφάνεια. Κάποιες διαπιστώσεις διατηρούν τη σχετική τους αξία. Για παράδειγμα, η ιδέα ότι λειτούργησε, εν μέρει, το σύνθημα περί «χρήσιμης ψήφου» ή ότι η στροφή του Σαρκοζύ προς τα θέματα της άκρας Δεξιάς νομιμοποίησε ακόμα περισσότερο την ψήφο προς τη Μαρίν Λεπέν. Κάποιες άλλες υποθέσεις έχουν το ελάττωμα να εξηγούν τα πάντα και τίποτα. Οι γενικόλογες αναφορές του Τύπου στο φόβο και στην οργή που λέγεται ότι παράγουν την Ακροδεξιά, όπως περίπου ένας κινητήρας βγάζει το καύσιμο, συνιστούν μια τέτοια «εξήγηση» η οποία επαναλαμβάνεται κουραστικά σε όλη την Ευρώπη. Ο «κοινωνικός θυμός», θα πει και ο Ολάντ, εξηγεί την άνοδο του Εθνικού Μετώπου.

Μια άλλη υπόθεση αγγίζει προφανώς μια ουσιαστική πτυχή της γαλλικής πραγματικότητας. Η υπόθεση είναι ότι η δυναμική του Εθνικού Μετώπου δεν οφείλεται σε έναν εν γένει κοινωνικό φόβο, αλλά σε έναν ιδιαίτερο και προσανατολισμένο φόβο, στον φόβο απώλειας της εθνικής ταυτότητας. Δεν βρισκόμαστε πια στον παλαιότερο αντιμεταναστευτισμό αλλά σε μια ιδιαίτερη και πιο σύγχρονη πολιτισμική παραλλαγή γύρω από τον κίνδυνο κατοχής και «αλλοίωσης» της χώρας, γύρω από το φάντασμα της αποδόμησης ενός δυτικού έθνους. Αυτός ο ιδιαίτερος φόβος συσχετίζεται ευθέως με το Ισλάμ και την απειλή την οποία φέρει μαζί του για τις γαλλικές αξίες, τον γαλλικό και τον ευρωπαϊκό τρόπο ζωής. Τα «προάστια», τα banlieues, δεν είναι πια οι τόποι του κοινωνικού αποκλεισμού, αλλά οι χώροι εκκόλαψης του ριζοσπαστικού ισλαμισμού. Από αυτή τη μετατόπιση νοήματος «ανανεώνεται» ή μάλλον εξαγνίζεται η ταυτότητα όλης της ευρωπαϊκής άκρας Δεξιάς που μεταβάλλεται από το κόμμα του Αντιδιαφωτισμού στο κόμμα της υποτιθέμενης προάσπισης του δυτικού πολιτισμού από την επέλαση των ιμάμηδων και του σκοταδισμού τους.

Όπως υποστηρίζουν καλοί γνώστες της άκρας Δεξιάς,1 η Λεπέν δεν κατίσχυσε επί του Μελανσόν στο πεδίο της κοινωνικής και οικονομικής ατζέντας. Παρά τον «εθνικό κοινωνικό» προστατευτισμό του, το Εθνικό Μέτωπο δεν κατέκτησε την τρίτη θέση χάρις στο κοινωνικό του πρόσωπο ή επειδή γοήτευσε τα πλήθη με το ελάχιστα πιστευτό σύνθημα της επιστροφής στο φράγκο. Για να το πούμε διαφορετικά: το Μέτωπο της Αριστεράς και ο Μελανσόν αντιπροσώπευσαν πολύ πιο πειστικά την κοινωνική ιδέα της Αριστεράς, την αντίθεση στις νεοφιλελελεύθερες ελίτ και στην ευρωπαϊκή διακυβέρνηση της λιτότητας.

Αλλά εδώ μπορούμε όμως να προχωρήσουμε λίγο μακρύτερα για να εντοπίσουμε τους λόγους της αριστερής υστέρησης. Λόγοι οι οποίοι δεν αφορούν πιστεύω μόνο τη Γαλλία, αλλά συνιστούν το θεμελιώδες αίνιγμα για κάθε αριστερή δύναμη στο σημερινό κόσμο. Το διάβασα σε ένα κακεντρεχές σχόλιο ενός οπαδού της Λεπέν το οποίο έλεγε, περίπου, το εξής: ο Μελανσόν «έχασε, εντέλει, από το πραγματικό», με την έννοια ότι το όνειρο συνάντησε τα όριά του και έσπασε τα μούτρα του στον σκληρό τοίχο της πραγματικότητας. Αυτή η δήλωση, φαινομενικά κοινότοπη, έχει έναν παράδοξο πυρήνα αλήθειας. Και είναι αυτή η αλήθεια η οποία καθιστά τον νέο ακροδεξιό λαϊκισμό κάτι ριζικά διαφορετικό από τον «αριστερό λαϊκισμό» σε πείσμα της ρηχής φιλελεύθερης εξομοίωσής τους, της θεωρίας των δύο άκρων. Είναι αυτή η αλήθεια που χωρίζει με μια άβυσσο την έκκληση στον λαό της Λεπέν από την έκκληση στον λαό και στην εξουσία του από τον Μελανσόν. Ο λαός της πρώτης είναι αυτά τούτα τα συναισθήματα, οι διαθέσεις, οι εχθρικές αντιδράσεις έτσι όπως φύονται στην ωμή μας καθημερινότητα, στο «καφενείο» όπως θα λέγαμε εδώ. Από την άλλη, η λαϊκή έκκληση της Αριστεράς φέρει μαζί της κάτι ουσιωδώς αντιδημαγωγικό και «διανοητικό» μαζί της. Εμπεριέχει δηλαδή μια ηθική και πολιτισμική απαίτηση, το κάλεσμα για απομάκρυνση του λαού από τις αυθόρμητες δοξασίες, από την αυτονόητη «λαϊκή ιδεολογία». Στον βαθμό που θέτει την έκκληση στον λαό υπό τη σκέπη της αξίας της κοινωνικής αλληλεγγύης, ο αριστερός «λαϊκισμός» αναφέρεται σε κάτι ελευσόμενο, σε ένα μέλλον του λαού και όχι στην κολακεία αυτού που υπάρχει σήμερα. Στη μεγάλη συγκέντρωση στην πλαζ της Μασσαλίας, ο Μελανσόν μίλησε χαρακτηριστικά για ένα «οικουμενικό έθνος», την ίδια στιγμή που εγκωμίασε τα θετικά της ανάμιξης, της συνάντησης των ποικίλων εθνοτικών και θρησκευτικών καταγωγών οι οποίες φτιάχνουν τη μεσογειακή γαλλική ταυτότητα, τη μεσογειακότητα. Προσπάθησε έτσι να δείξει στον λαό κάτι που παραμένει συχνά αθέατο στην ίδια του την βιωμένη εμπειρία, σκεπασμένο κάτω από τόνους παρεξηγήσεων, κάτω από τις μνήμες των διχασμών και την αποξένωση των βλεμμάτων. Μίλησε, εντέλει, από τη σκοπιά μιας δυνατότητας, της δυνατότητας του λαού της κοινής χειραφέτησης. Δεν πήρε ποτέ πάνω του τις ετοιμοπαράδοτες σκευές του μίσους, της υποψίας και της περιφρόνησης. Αυτό που ο οπαδός της Λεπέν αποκαλεί με κάποια έπαρση «το πραγματικό» είναι, από τη σκοπιά της Αριστεράς, αποτύπωμα μιας συγκεκριμένης κοινωνικής και πολιτισμικής συνθήκης. Σε μια κοινωνία που βασίζεται στον ανταγωνισμό και σε μια συγκυρία η οποία λιπαίνει τους οριζόντιους φθόνους και τις ενδοκοινωνικές διαιρέσεις, το έργο μιας Λεπέν είναι πολύ απλό: προεκτείνει τη «φύση» στην πολιτική επενδύοντας πολιτικά στο βλέμμα των ανθρώπων μπροστά στην ισχύ της ζοφερής εικόνας λ.χ. των προαστίων, όπως εδώ κάποιοι παίζουν με την εικόνα του κέντρου της Αθήνας. Συμπέρασμα: η Ακροδεξιά δεν χρειάζεται να κάνει τίποτα άλλο. Δεν πράττει τίποτα, και με αυτή την έννοια μπορούμε να πούμε ότι δεν κάνει πολιτική αλλά παρουσιάζει την ανθρωποφαγία ως πολιτική. Ανενδοίαστα, μεταφέρει τους φόβους αυτοσυντήρησης στο επίπεδο της πολιτικής ως διαμάχης μεταξύ άγριων φυσικών δυνάμεων, ως πολέμου μεταξύ των στοιχείων του «κοινωνικού οργανισμού». Αφήνει τις εικόνες, τις πρωταρχικές εντυπώσεις να καταπλακώνουν τις έννοιες, τη σκέψη και την πολιτική φαντασία. Ο ακροδεξιός λαϊκισμός είναι έτσι το βασίλειο του ορμικού και όχι το πεδίο διάκρισης ενός πάθους το οποίο στηρίζεται στην ικανότητα επινόησης νέων κανόνων συμβίωσης.

Με αυτό τον τρόπο, μπορούμε να καταλάβουμε καλύτερα και την αναφορά του Μελανσόν στην αγάπη και στην ευτυχία. Στη δική του έκκληση στον λαό, που είναι συγχρόνως αποδοχή και κριτική του λαού, εγγύτητα και απόσταση μαζί του, αναγνωρίζουμε ένα αίτημα αγάπης. Ο ταξικός θυμός, το πνεύμα της σύγκρουσης, ο αντικαπιταλισμός, όλα αυτά εγγράφονται εδώ σε μια υπόσχεση αγάπης, σε μια επιθυμία κατάφασης.

Θα έλεγε κανείς ότι για να αναχαιτιστεί η ανθρωποφαγία την οποία ενσαρκώνει επιτυχημένα η Ακροδεξιά, η Αριστερά, τόσο στη Γαλλία όσο και στην Ελλάδα, καλείται να ενσαρκώσει συγχρόνως δύο διαστάσεις: να επωμιστεί αυτό που υπάρχει αλλά και αυτό που θα μπορούσε να υπάρξει στην προοπτική της αλληλεγγύης, σε μια προοπτική δηλαδή η οποία προς το παρόν παραμένει η εξαίρεση και όχι ο κανόνας των κοινωνικών σχέσεων. Η Αριστερά δεν μπορεί, ακόμα και αν το θέλει, να γίνει η φωνή της γυμνής ζωής· θα μπορούσε όμως να υπάρξει μόνο ως έκφραση μιας ζωής που μεταμορφώνεται, του λαού ο οποίος αλλάζει ο ίδιος τον εαυτό του. Κάτι τέτοιο δεν καθορίζεται από καμιά μεμονωμένη εκλογική στιγμή. Δεν είναι καν θέμα μιας συμβατικής πολιτικής μάχης, μιας παρέμβασης για αλλαγή των συσχετισμών. Συνιστά το πλέον δύσκολο στοίχημα, μια υπόθεση μακράς διάρκειας και βάθους, χωρίς καμιά ιστορική εγγύηση επιτυχίας, χωρίς άνωθεν εξασφάλιση. Μα ίσως αυτό το στοίχημα συνιστά και τον λόγο ύπαρξης του περίφημου σοσιαλισμού του εικοστού πρώτου αιώνα, για τον οποίο τόσα πολλά λέγονται…



1 Βλ. τη συνέντευξη της πολιτικής επιστήμονος Nonna Mayer στην εφημερίδα Libération, Tρίτη 24.4.2012.

Τρίτη, 24 Απριλίου 2012

Γαλλικές Εκλογές:Μια άγνωστη αφίσα


Το Μπρουντονικής κατεύθυνσης ιδεολογικό ρεύμα Gauche Liberale (Φιλελευθερη Αριστερά)προώθησε στις Γαλλικές εκλογές την αφίσα αυτή, με τον αλληγορικό τίτλο                              
Ψηφίστε Frederic  Bastiat το 2012

Βασικά συνθήματα:

Χωρισμός Εκκλησίας Κράτους
Χωρισμός Κεφαλαίου Κράτους
Χωρισμός Κοινωνίας Κράτους

Προφανώς έχουν την πολυτέλεια του "μικρορεύματος" αλλά και η πολιτική βιοποικιλότητα πάντα εμπλουτιστική.

Food for thought

Τι είναι η θεωρία της περιχαράκωσης;

Επέσε στην αντίληψη μου μια εργασία με ενδιαφέροντα συμπεράσματα

Το αντικείμενο της εργασίας απαντά στο ερώτημα: Γιατί τα κόμματα όταν διαχειρίζονται την εξουσία καταφεύγουν σε πολιτικές οι οποίες θίγουν τους ψηφοφόρους τους ,υτοί τα ξαναψηφίζουν.

Η εργασία για να λύσει το πρόβλημα, διαχειρίζεται ένα μοντέλο με δύο ανταγωνιστικά κόμματα, ένα "αριστερό" και ένα "δεξιό".Αποδεικνύεται ότι τόσο το "αριστερό αναδιανεμητικό" όσο και το "δεξιό φιλελεύθερο" όταν ευρίσκονται στην εξουσία ασκούν τις λεγόμενες πολιτικές "περιχαράκωσης". Οι πολιτικές αυτές μπορούν να μειώνουν τα διαθέσιμα εισοδήματα των ψηφοφόρων τους, αλλά ταυτόχρονα να τους εγκλωβίζουν σε ανυπέρβλητα διλλήματα.Η εργασία ουσιαστικά αποσυνδέει τα εισοδήματα από τις προσδοκίες και τελικά οι προσδοκίες υπερτερούν έναντι της κατάστασης των ειδοδημάτων.Εστω και αν τα εισοδήματα πέφτουν οι ψηφοφόροι δεν "τιμωρούν" αν δεν υπερβούν την κατάσταση "περιχαράκωσης" που ορίζεται από την αντίληψη που έχουν για την πραγματικότητα, αλλά και τις δυνατές λύσεις.Οι εκλογές είναι κοντά και θα έχει ενδιαφέρον αν η θεωρία μπορεί να εξηγήσει τα πράγματα

H πλήρης εργασία εδώ

Πέμπτη, 19 Απριλίου 2012

Η.Καραβόλιας:Βιβλιοκριτική "Λακανική Αριστερά του Γ.Σταυρακάκη"

Δηλώνω ικανοποιημένος  από το εξαιρετικό βιβλίο , Λακανική Αριστερά, του Γιάννη Σταυρακάκη, εκδ. Σαββάλα, το οποίο δεν είχα διαβάσει στην αγγλική του έκδοση, αλλά απόλαυσα τις δυο αυτές εβδομάδες, στην ελληνική του εκδοχή.  Στις 14/10/2008 είχα γράψει στο προσωπικό μου blog, Cognitariato, , επηρεασμένος από το εξαιρετικό επίσης τότε βιβλίο του ίδιου συγγραφέα,(‘ Ο Λακάν και το Πολιτικό’), κείμενο με τίτλο Λακανική Αριστερά (http://eliasdeleuz.blogspot.com/search?updated-min=2008-01-01T00:00:00-08:00&updated-max=2009-01-01T00:00:00-08:00&max-results=31 )
Είχα ανοίξει διάλογο με τον  Γ. Σταυρακάκη, με σκοπό να διερευνήσω τις προθέσεις του  σχετικά με το ζήτημα ‘ Ο Λακάν και το Οικονομικό’.  Στις σελίδες του νέου του λοιπόν βιβλίου, ‘Λακανική Αριστερά’ και στο κεφάλαιο  για την ‘Πολιτική της Jouissance και την Φαντασίωση της  Διαφήμισης’, παραθέτει το τριπλό σύμπλεγμα ανάγκης, αιτήματος, επιθυμίας , και τους αγωγούς της γλώσσας , τους ιμάντες μεταφοράς από το συμβολικό στο πραγματικό.

Αυτό τον καιρό άρχισα να ‘δουλεύω’ κάτι παρόμοιο,  χωρίς να παραμελώ την ισχύ του καταναλωτισμού και τις συσχετίσεις του με τις επιθυμητικές μηχανές και την μόνιμη λακανική Έλλειψη. Θέλω να διεισδύσω στο εμπόρευμα- Χρήμα , να συνδέσω μέσω της κυκλικής αναζήτησης της επιθυμίας, το objet petit a, του Lacan, με το Ρευστό, με το Χρήμα-Αποθήκη, τον Αποθησαυρισμό και την Φιλαργυρία. Να αποσυνδέσω την καταναλωτική μανία από την μανία αποθησαυρισμού και να  ‘παλέψω’ με την πρόταση του συγγραφέα , σελ. 277, ‘ Κινούμενοι από ενορμήσεις και όχι από βιολογικά ένστικτα, υποχρεωμένοι να αρθρώνουμε την ανάγκη σε αίτημα, είμαστε πάντα από-φυσικοποιημένοι’
Ο Σταυρακάκης συμφωνεί με την λογική ‘Αγοράζουμε εκείνο που φαντασιωνόμαστε ,όπως και ο Goux και ο Baudrilliard και άλλοι. Και αναρωτιέμαι:  αν αποθησαυρίζοντας χρήμα και όχι καταναλώνοντας αγαθά, εμπορεύματα, υπηρεσίες, μήπως αγοράζουμε χρόνο πριν τον θάνατο, μήπως  ξορκίζουμε το Τέλος. Χωρίς την διαφήμιση και τις τεχνητές επιθυμίες, η ενόρμηση θανάτου γεννά άραγε το χρηματικό τείχος αποθησαυρισμού;  Είναι έλλειψη jouissance , χαμένη πληρότητα από τραυματικές εμπειρίες; Ταιριάζει στον μανιακό αποθησαυριστή χρήματος και στον φιλάργυρο( πέρα από τις ψυχαναλυτικές αναλύσεις περί πρωκτό-επισχετικού σταδίου) κάποια λακανική εκδοχή του καπιταλιστή- αφέντη;

Το βιβλίο φυσικά πραγματεύεται την σχέση πολιτικής- ψυχανάλυσης, αλλά πιστεύω ότι στην σημερινή εποχή της βαθιάς κρίσης του σημειοκαπιταλισμού , αξίζει τον κόπο να δούμε την λακανική εκδοχή του Νόμου και των Ονομάτων –του –Πατέρα, στην συμβολική τους διάσταση του αποθησαυρισμού, στην μανιακή διακίνηση και διακράτηση ρευστότητας από νευρωτικά υποκείμενα που διακινούν μοχλευμένο χρήμα στις εικονικές αγορές χρήματος  στο απρόσωπο συμβολικό σύμπαν κέρδους/ζημίας. Χρήμα που επηρεάζει τις πραγματικές αγορές, τις οικονομίες, τις κοινωνίες.

Πυρήνας προβληματισμού στην σημερινή κρίση, είναι κατά την  ταπεινή μου γνώμη ένας  συνδυασμός μαρξιστικής ανάλυσης ( της εσωτερικευμένης στο καπιταλιστικό σύστημα ‘νόρμας’  της κρίσης υπερ-συσσώρευσης κεφαλαίου και της πτωτικής τάσης του ποσοστού κέρδους, που απαξιώνει τον ανθρώπινο μόχθο) και ανάλυσης συμπτωμάτων ατομικής ψυχοπαθολογίας . Αναφέρομαι στην  νευρωτική συμπεριφορά διαχειριστών κεφαλαίων ,κερδοσκόπων και  μεγαλο-τραπεζιτών , που ψυχαναγκαστικά δικτυωμένοι ελέγχουν ψευδαισθητικά τις πλανητικές αγορές κεφαλαίων .Η κινητικότητα εικονικού χρήματος ,αποτελεί γι αυτούς την ‘νοητική λογιστική’ , μια  νεύρωση που στο δικό τους ταχύτατο συναλλακτικό σύμπαν της πλανητικής δικτύωσης τους μεταμορφώνει σ τον μεγάλο Άλλο της συμβολικής χρηματικής εξουσίας.

 Το πώς η τελευταία συνδέεται με την jouissance, φαίνεται στο τέταρτο κεφάλαιο της Λακανικής Αριστεράς, του Σταυρακάκη( ‘Τι κολλάει;’). Αφορά κυρίως  την βιοπολιτική εξουσία. Εκεί είναι που προσωπικά  θεωρώ, ότι χρειάζεται να ΄κολλήσουμε’ και μια  ‘ακολουθία εξουσίας’ από επιθυμητικές μηχανές κέρδους ,αυτή που θρέφει τα συμπτώματα νεύρωσης συναλλαγών και ηδονικού κινδύνου των traders στις κεφαλαιαγορές

 Όταν κάποιοι εξ αυτών περάσουν στην άλλη πλευρά της νεύρωσης  και αναπτύξουν ένστικτα αυτοσυντήρησης και αποθησαυριστική ροπή, λόγω της αναπόφευκτης ενόρμησης του θανάτου, τότε η ρευστότητα  εξαντλείται  από τα συστήματα κυκλοφορίας σε χρηματαγορές και στην συνέχεια στις εμπορευματικές αγορές. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο ψυχισμός των διαχειριστών κεφαλαίων και των μεγαλο-κερδοσκόπων αποτελεί την πηγή μιας ύφεσης και μιας παγκόσμιας κρίσης: αλλά σίγουρα, τα καρτέλ κυκλοφορίας πιστώσεων εικονικού και αληθινού χρήματος, έχουν ‘ιδιαίτερο ψυχισμό ‘ που σχετίζεται  με την τρισδιάστατη λακανική σχέση Συμβολικού, Φανταστικού, Πραγματικού .

 Και αυτή αξίζει μελέτης από διανοητές όπως ο Γιάννης Σταυρακάκης.


Πέμπτη, 12 Απριλίου 2012

Μα καλά τίποτα δεν φαινόταν;

Τώρα που τα πάντα για τον Ακη αποκαλύφθηκαν δύο πρόσωπα που έρχονται στο μυαλό

Ο ΓΔ , ιστορικό στέλεχος του ΚΚΕ εσ -ΑΑ "Γενικός Διευθυντής της Γενικής Διεύθυνσης Αμυντικής Βιομηχανίας Έρευνας και Τεχνολογίας του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας ((1998-2001) και Διευθυντής του Ινστιτούτου Αμυντικών Αναλύσεων του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας (1997-2001)"

Ο ΒΓ ιστορικό στέλεχος του Πασοκ,στο στενό πυρήνα της προεκλογικής του ομάδας και από τους στενούς του συνεργάτες στο Υπουργείο Αμύνης.Ταυτόχρονα είναι εκδότης περιοδικού τάσης "αμερικανικού μαρξισμού" και συνεργάτης σε ραδιόφωνο της αριστεράς.

Ρε παιδιά , μήπως είχατε πάρει χαμπάρι κάτι;

Ρε παιδιά ,μήπως έπρεπε να είχατε πάρει κάτι χαμπάρι;

Πέμπτη, 5 Απριλίου 2012

Rebel:Μια συλλογική μεταφραστική δράση.

Το Rebel είναι ενα συλλογικό εθελοντικό ιστολόγιο στο οποίο δόκιμοι μεταφραστές ,μεταφράζουν κείμενα θεωρίας και συγκυρίας.Τα κείμενα παρέχονται ελεύθερα σε δημόσια αναπαραγωγή, ενώ οι μεταφραστές κρατούν την ανωνυμία τους.Είνια μια καταπληκτική πρωτοβουλία που λυπάμαι να ανακαλύψω με τοση καθυστέρηση.
Καταπληκτικά κείμενα των Agamben,Postone,Badiou κλπ

Σύνδεση με Rebel εδώ

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ REBEL

Το “Rebel: Θεωρία και Ανάλυση για το ανταγωνιστικό κίνημα„ αποτελεί δικτυακό τόπο και εκδοτικό εγχείρημα με μεταφράσεις θεωρητικών κειμένων και στοχεύει στην κυκλοφορία θεωρητικών προσεγγίσεων, κειμένων και αναλύσεων για τους σκοπούς του ανταγωνιστικού κινήματος.

Αντικείμενο

Είναι γεγονός, ότι μετά την εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008 αρκετά πρότερα εγχειρήματα έκλεισαν τον κύκλο τους και νέες ανάγκες και επιθυμίες αναδεικνύονται στο εσωτερικό του ανταγωνιστικού κινήματος,εξάλλου οι εξεγέρσεις είναι πάντα εικόνα από το μέλλον. Συνεπώς, μεταξύ των διαφόρων άλλων αναζητήσεων για τις μελλοντικές κινηματικές δομές προέκυψε έπειτα από συζητήσεις μεταξύ των μελών της συντακτικής ομάδας του “Black Out στο κοινωνικό εργοστάσιο„ η ανάγκη για δημιουργία μιας νέας συγκροτημένης δομής παραγωγής λόγου, θεωρίας και αναλύσεων. Φυσικά δεν επιδιώκουμε να καλύψουμε το σύνολο των κινηματικών επιθυμιών και αναγκών σε θεωρητικό λόγο, ωστόσο επιδιώκουμε να συνεισφέρουμε με πιο οργανωμένο και μεθοδικό τρόπο στην σφυρηλάτηση και εμβάθυνση των θεωρητικών περιεχομένων του. Η εμπειρία του εκδοτικού εγχειρήματος του Black Out στη Θεσσαλονίκη αλλά και αντιστοίχων εγχειρημάτων στην Αθήνα και σε άλλες πόλεις ανέδειξε την αναγκαιότητα της ύπαρξης μιας οργανωμένης μεταφραστικής δομής, η οποία να μπορεί να ανιχνεύει, να αφουγκράζεται και να ιχνηλατεί διεισδυτικά και έγκαιρα το αρχιπέλαγος των θεωρητικών αναζητήσεων σε ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο. H δομή προτείνεται να αποτελείται από μεταφραστική -εκδοτική ομάδα, διαδικτυακή ιστοσελίδα και κοινότητα μεταφραστών με ονομασία “Rebel: Θεωρία και Ανάλυση για το ανταγωνιστικό κίνημα„.

Δευτέρα, 2 Απριλίου 2012

Ένα ιδιαίτερο ιστολόγιο: Post Nubila

Ένα ιδιαίτερο, πρωτότυπο ιστολόγιο: Διαγώνιες ματιές στην Τέχνη, στο Σώμα, στην Πόλη.

Σύνδεση με το postnubila εδώ